Przewodnik turystyczny: Karaiby - Saint Lucia

Wyspę zasiedloną w III w. przez Tainów, którzy przypłynęli na kanoach z obecnej Wenezueli, zdobyły w IX w. plemiona karaibskie. Odkrył ją w 1502 r. pilot wyprawy Krzysztofa Kolumba Juan de la Cosa. Pierwszymi kolonistami byli brytyjscy marynarze, którzy w 1605 r. zabłądzili na morzu i znaleźli ocalenie u brzegów nieznanej wyspy, a że był to dzień 13 grudnia, nazwali ją Saint Lucia. Przez dwa wieki walczyli o nią Francuzi i Brytyjczycy – czternaście razy przechodziła z rąk do rąk – aż ostatecznie w 1803 r. pozostała przy Koronie brytyjskiej. Administrowana od 1838 r. przez władze z Barbadosu, a od 1885 r. z Grenady, następnie dołączana do kilku federacji kolonialnych, w 1979 r. uzyskała niepodległość w ramach Wspólnoty Narodów. W okresie rywalizacji francuskiej i brytyjskiej nazywano ją „Heleną Indii Zachodnich”.

Na całej długości wyspy otoczonej rafami koralowymi ciągną się od północy ku południowi góry z najwyższym szczytem Gimie (959 m n.p.m.). Na południu wznoszą się bliźniacze stożki wulkaniczne Gros Piton i Petit Piton (750 m n.p.m.) i wciąż emitujący gazy Qualibou (777 m n.p.m.). Klimat jest równikowy wilgotny, pora deszczowa trwa od maja do sierpnia, latem i jesienią zdarzają się cyklony i huragany.

Karaibskie słońce bywa bardzo ostre, dlatego nie wolno zapominać o okularach przeciwsłonecznych, nakryciu głowy i kremie z odpowiednim filtrem. Problem stanowią też komary. Odmiana przenosząca malarię występuje właściwie wyłącznie w Haiti i Republice Dominikany. Znalezienie na Karaibach dobrych lekarzy nie sprawia problemów. Większość z nich mówi po angielsku.

Zmiany temperatury na Karaibach są niewielkie – zarówno zimą, jak i latem waha się ona w granicach 24–29°C. Przez cały rok problem stanowi duża wilgotność powietrza i owady. Więcej komarów pojawia się w porze deszczowej, zazwyczaj jesienią. Kto przyjeżdża w lecie, powinien się przygotować na wyjątkowo skwarne popołudnia. Przelotnego popołudniowego deszczu należy się spodziewać zwłaszcza w grudniu i styczniu. Prawdziwym przekleństwem, jeśli chodzi o pogodę na Karaibach, jest pora huraganów, która przypada (przynajmniej oficjalnie) na okres od 1 czerwca do 30 listopada.

Wyjeżdżając na Karaiby, koniecznie trzeba się zaopatrzyć w okulary przeciwsłoneczne, krem ochronny z filtrem, przewiewne nakrycie głowy oraz lekki, plażowy strój i sandały. Ci, którzy zamierzają odwiedzać kasyna czy ekskluzywne restauracje, powinni też zabrać eleganckie ubranie. Ponieważ nawet w tej części świata zdarza ją się chłodne noce, warto zapakować do walizki grubszy sweter. W podręcznej apteczce nie może zabraknąć środków przeciwbólowych, opatrunkowych, przeciwbiegunkowych i przeciwalergicznych. Przyda się też preparat odstraszający komary.

Druga co do wielkości z Wysp Zawietrznych leżąca 39 km na południe od Martyniki liczy ok. 162 tys. mieszkańców. Wprawdzie w 1803 r. Brytyjczykom udało się ją w końcu zdobyć, ale o francuskiej spuściźnie świadczy choćby kreolski dialekt, którym posługują się tubylcy. Wulkaniczna Saint Lucia, wyróżniająca się dużymi opadami, słynie z uroczych plaż pokrytych białym i czarnym piaskiem, bulgoczących siarkowych źródeł, pięknych krajobrazów, bujnej tropikalnej roślinności i modnych ośrodków wypoczynkowych. Większość infrastruktury skupia się na północno - zachodnim krańcu wyspy. Zalew turystów (do 200 tys. rocznie) nieodwracalnie jednak zmienił rolniczy charakter tego miejsca.